Bir gün, yanına bembeyaz yaprakları olan zarif bir papatya kondu. Bu papatya eski bir dost muydu? Ertesi gün bir kelebek geldi. Onu da gözü bir yerlerden ısırıyordu. Rengârenk kanatlarıyla Ayçiçeği’nin etrafında döndü herkes.

Bir sabah, gökyüzünden cıvıltılar yükseldi. Minik kuşlar, Ayçiçeği’nin yanında kondu, yapraklarına nazikçe dokundu.

“Biz de seninle şarkı söylemek istiyoruz!” dediler.

Rüzgâr esmeye başladı. Tatlı tatlı esti ve Ayçiçeği’nin yapraklarını okşadı.

Son olarak, biraz dikenli ama sevimli bir devedikeni yanına uzandı.

Kim bilir belki de o görünüşünden daha ince ve nazikti.

Ayçiçeği gözlerini kapattı, yapraklarını hafifçe salladı ve farklı türlerle dostluğa hazırdı.

Ayçiçeği, farklı türlerden gelen dostlarıyla birlikte her gününü neşeyle geçirdi. Artık biliyordu ki, gerçek arkadaşlık benzemekle değil, birbirini sevmekle olurdu.

Günler geçti… Yağmur toprağı yumuşattı, güneş tatlı tatlı ısıttı. Ve bir sabah, minik filiz toprağı yararak dışarı çıktı. Nihayet gökyüzüyle buluşmuştu! Ama… etraf sessizdi. Beklediği arkadaşları görünürde yoktu.

Biraz üzülse de başını göğe çevirdiğinde tanıştı ilk dostuyla: Güneş!

Güneş, sıcacık ışıklarıyla ona sarıldı. “Merak etme,” dedi, “daha yolun çok başındasın. Bak, yakında sürprizler seni bekliyor.”

Gerçekten de günler geçtikçe çevresinde renkler çoğaldı. Yanına farklı türlerden neşeli papatyalar açtı. Minik bir tırtıl yapraklarında yürümeye başladı. Bir sabah pembe gelincikler rüzgârla dans ediyordu.

Ayçiçeği şaşkındı ama bir o kadar da mutluydu. Toprağın üstünde beklemediği kadar güzel dostluklar vardı.

Üstelik her biri farklı, her biri kendine özgüydü!