Bu kitapta çocuklar, yalnızca bir kaleyi tanımaz; yaşadıkları çevrenin geçmişini keşfeder, tarih ve doğayla bağ kurar. Hikâye boyunca merak etme, gözlem yapma ve koruma bilinci fantastik bir kurguyla bir akış içinde aktarılır.

Yerel değerlerin erken yaşta tanınmasının, çocukların kültürel farkındalık ve sorumluluk duygusu geliştirmesinde önemli bir rolü olduğuna inanıyoruz. Bizim Çocuklar – Aydos Kalesi, bu anlayışla hazırlanmış; eğitici olduğu kadar keyifli bir okuma sunmayı amaçlamaktadır.

Çocuklara “yaşadığım yer bana ait” hissini kazandıran bu kitap, aileler ve eğitimciler için de güçlü bir kaynak niteliğindedir.

Esrarengiz Ev,
9 yaş ve üzeri çocuklar için
macera, merak ve değerlerle örülmüş
soluksuz bir okuma yolculuğu.

Gerçek hazine sandıkta değil…
🌱 Onu bulanlar dünyayı da değiştiriyor.

Çocuklar başarmanın öyküsünü okuyacak, kendilerine ışık tutan bir bilgi, farklı düşünme becerilerini geliştirecek perspektif keşfedecekler.

…ve insan bir kelebek misali; uçuyor, kaçıyor, göçüyor…Tasavvufi bir yolculuk.

Bir gün, yanına bembeyaz yaprakları olan zarif bir papatya kondu. Bu papatya eski bir dost muydu? Ertesi gün bir kelebek geldi. Onu da gözü bir yerlerden ısırıyordu. Rengârenk kanatlarıyla Ayçiçeği’nin etrafında döndü herkes.

Bir sabah, gökyüzünden cıvıltılar yükseldi. Minik kuşlar, Ayçiçeği’nin yanında kondu, yapraklarına nazikçe dokundu.

“Biz de seninle şarkı söylemek istiyoruz!” dediler.

Rüzgâr esmeye başladı. Tatlı tatlı esti ve Ayçiçeği’nin yapraklarını okşadı.

Son olarak, biraz dikenli ama sevimli bir devedikeni yanına uzandı.

Kim bilir belki de o görünüşünden daha ince ve nazikti.

Ayçiçeği gözlerini kapattı, yapraklarını hafifçe salladı ve farklı türlerle dostluğa hazırdı.

Ayçiçeği, farklı türlerden gelen dostlarıyla birlikte her gününü neşeyle geçirdi. Artık biliyordu ki, gerçek arkadaşlık benzemekle değil, birbirini sevmekle olurdu.

Günler geçti… Yağmur toprağı yumuşattı, güneş tatlı tatlı ısıttı. Ve bir sabah, minik filiz toprağı yararak dışarı çıktı. Nihayet gökyüzüyle buluşmuştu! Ama… etraf sessizdi. Beklediği arkadaşları görünürde yoktu.

Biraz üzülse de başını göğe çevirdiğinde tanıştı ilk dostuyla: Güneş!

Güneş, sıcacık ışıklarıyla ona sarıldı. “Merak etme,” dedi, “daha yolun çok başındasın. Bak, yakında sürprizler seni bekliyor.”

Gerçekten de günler geçtikçe çevresinde renkler çoğaldı. Yanına farklı türlerden neşeli papatyalar açtı. Minik bir tırtıl yapraklarında yürümeye başladı. Bir sabah pembe gelincikler rüzgârla dans ediyordu.

Ayçiçeği şaşkındı ama bir o kadar da mutluydu. Toprağın üstünde beklemediği kadar güzel dostluklar vardı.

Üstelik her biri farklı, her biri kendine özgüydü!