İnsan bazen kendini küçücük görür; bir nokta kadar ve o noktanın zaman içindeki yeri bir an kadar… Oysa biraz derin bakıldığında, o noktanın içinde koca bir âlemin saklı olduğu fark edilir. Dışarıda gördüğümüz gökyüzü, yıldızlar ve galaksiler ne kadar büyükse, insanın iç dünyası da o kadar geniştir. Mesele büyüklük ya da küçüklük değil; birbirinin aynası olabilmektir.

Kâinata bakıldığında düzenli bir akış görülür. Yıldızlar denge içinde hareket eder, gece gündüzü takip eder, mevsimler birbirine yer verir. Hiçbir şey rastgele değildir. Bu büyüklük karşısında insan kendini bazen kaybolmuş hisseder. Oysa kaybolduğu yer dış dünya değil, kendi iç dünyasını fark edemediği andır.

Çünkü insan, küçültülmüş bir kâinattır.
İçinde düşünceler yıldızlar gibi dolaşır, duygular gelgitler gibi değişir, hatıralar gökyüzü kadar geniş bir alanı doldurur. Kalbin atışı bile bir ritim taşır; tıpkı evrendeki düzen gibi. İnsanı anlamak, biraz da kâinatı okumaktır.

Ve belki de tersi de doğrudur:
Kâinat, büyütülmüş bir insandır.
Her galaksi bir düşünce gibi akarken, her düzen bir iradenin izini taşır. İnsan evrene baktığında yalnızca bir boşluk değil, bir anlam görür. Rastgelelikten çok bir bütünlük hisseder. Bu yüzden evrene bakmak, insanın kendine bakmasıdır.

Farkındalık tam da burada başlar.
İnsan kendini sadece beden olarak gördüğünde küçülür; ama içindeki anlamı fark ettiğinde büyür. Çünkü insan yalnızca yaşayan bir varlık değil, düşünen, hisseden ve anlam arayan bir bilinçtir.

Bazen insan kendini önemsiz hisseder. Oysa en küçük sandığı an bile içinde büyük bir derinlik taşır. Bir düşünce bir evren kadar genişleyebilir; bir duygu, bir galaksi kadar güçlü ve karmaşık olabilir.

Kâinata bakmak insana şunu hatırlatır:
Her şey bir denge içindedir. Ne insan tesadüftür ne de evren başıboştur. Her şey bir bütünün parçasıdır. İnsan bu bütünün farkına vardıkça kendini tanır.

Belki de en büyük hakikat şudur:
İnsan, evrenin içinde küçük bir nokta değil; evreni anlayabilecek kadar büyük bir anlamdır.
Ve evren, insanın içinde açılan sonsuz bir farkındalıktır.

Eğitimci Yazar: Meryem Bayrak Bulut

İçimizde gizli bir yüzle tanışmak…

Hepimizin içinde görünmeyen bir taraf vardır: öfkemiz, kıskançlığımız ya da derin korkularımız. Jung’a göre bu tarafımız “gölge”mizdir.

Gölge, bilincimizin kabul etmediği; bastırdığı, reddettiği, “herkeste olur ama bende olmaz” dediği yanlarımızın toplamıdır. Korkularımız, öfkelerimiz, kıskançlıklarımız… İşte görmezden geldiğimiz, kabullenmediğimiz ama farkında olmadan hayatımızı yöneten duygular bunlardır.

Bir düşünün: Eleştiri almaktan ne kadar korkuyoruz? Başarısızlık ihtimali bizi ne kadar ürkütüyor? Aslında bu korkuların her biri, gölgemizin bize fısıldadığı mesajlardır. Onları bastırmak yerine anlamaya çalışmak, korkunun köküne inmektir. İşte o zaman korkularımız, bizi durduran engeller olmaktan çıkar; yol gösterici bir ışığa dönüşür.

Gölgeyle barışmanın yolu ise kendimizi gözlemlemekten geçer. Hangi durumlarda korkuyoruz, ne zaman öfkeleniyoruz? Bu duyguları yazıya dökmek, günlük tutmak ya da küçük notlar almak… Tüm bunlar duygularımızı somutlaştırır, yüzleşmemizi kolaylaştırır. Farkındalık oluştuğunda bilinçaltımıza güven verir ve gölgemizle iletişim kurmamız kolaylaşır.

Pozitif telkin etme de bu sürecin bir parçasıdır; çünkü bilinçaltını anlamak, kendimizi bütünleştirmek için pozitif telkin gereklidir. Kendi farkındalığımızı artırmak, kendimizi gerçekleştirmek için korkularımız bize rehberlik edebilir.

Peki siz, gölge yanınızla en son ne zaman yüzleştiniz? Unutmayın: Korkularımız, kaçmamız gereken düşmanlar değil; bize yol gösteren ışıklardır.

Güneş Beyhan Yıldırım